IndexPortalKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

Deel | 
 

 scars remain

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
Luhan

avatar

Aantal berichten : 43
Punten : 51
Leeftijd : 22
Woonplaats : in your closet

BerichtOnderwerp: scars remain   wo jun 13, 2012 9:47 am

 
stuck inside my head
I must have been a fool to love you so hard for so long so much stronger than before but so much harder to move on and now the bitter chill of the winter still blows through me like a plague only to wake up with an empty bed on a perfect summer day my world just feels so cold and you find yourself walking down the wrong side of the road

Het was ongeveer tegen de avond, rond 9 uur. De loungekamer was al aardig leeg gestroomd. Veel patienten zochten hun bedjes al op. Ik en een ander meisje bleven achter in de kamer. Een beetje wezenloos staarde ik voor me uit, zonet probeerde ik nog een hoofdstukje uit te lezen van een detective, maar het gebrek aan slaap weerhield me. En ik had zo nog geprobeerd om mijn normale ritme weer op te bouwen, maar in plaats daarvan ging ik nog later naar bed. Bijna elke nacht zo rond 2 uur klom ik uit het raam van mijn kamer om een nachtwandeling te maken. Het was enigszins rustgevend en dat terwijl ik een paar jaar geleden echt bang was voor het donker, omdat ik dan telkens aan mijn vader moest denken. Dat minderde bij elke wandeling die ik nam. Je zou het misschien wel een soort therapie kunnen noemen.

Plotseling hoorde ik geluid vanuit de kant van het meisje komen. Wanneer ik me omdraaide werden mijn ogen groot. Het meisje dat waarschijnlijk zelfmoord neigingen had, had een glas stuk gegooid, wat ik vreemd genoeg niet gehoord had en drukte deze tegen haar pols aan. Het bloed sijpelde langs haar bleke en magere handen en viel zo op de grond. Het meisje vond de pijn overduidelijk prettig, maar toch was ze aan het snikken.

Bevroren staarde ik naar haar. Mijn lichaam wilde niet bewegen, maar mijn wil, wilde naar het meisje toe om het glas van haar af te nemen. Net op dat moment stormden er twee verzorgers binnen die waarschijnlijk de loungekamer in de gaten hielden. Het meisje zag de verzorgers niet aankomen en kreeg niet de kans om te ontsnappen. Ze werd vastgegrepen door de uitzonderlijk kalme verzorgers.. Zij daarentegen begon hysterisch te worden. Het tengere meisje begon te schoppen, te slaan en te schreeuwen als een bezetene. Het onaangename geluid drong binnen en gaf me een rilling. Moeilijk was het niet om het magere meisje mee te krijgen. Nog een beetje in shock staarde ik naar de twee verzorgers die het meisje.

De deuren sloten zich met een doffe klap. En toen was ik alleen.. Buiten was het gaan schemeren en binnen had de kamer een blauw gloed. Het was haast griezelig, net uit een horrorfilm. Mijn ogen waren nog steeds op de deuren gericht, alsof ik nog verwachtte dat het meisje weer terug zou komen met de verzorgers. Ik maakte aanstalten om op te staan en een lamp aan te zetten, maar bewegen wilde mijn benen niet.

"Dit is jouw schuld!". Klonk er plots van achter me. De stem deed mijn lichaam opnieuw bevriezen. Mijn schuld? Maar ik deed niks.. "Je had beter moeten opletten!". Schreeuwde dezelfde stem weer. De geur van alcohol bereikte mijn neus en een vlaag van paniek ging door mijn lichaam. De stem, de geur.. Het was mijn vader. De figuur die achter me stond verplaatste zich en het was inderdaad mijn vader die nu recht voor mijn neus stond. Angst had me in zijn greep. Opstaan of rennen kon ik niet. Ik dook in elkaar, wachtend op een uithaal van mijn vader. Maar in plaats van een pijnlijke klap voelde ik een hand op mijn schouder. Verrast en geschrokken door de aanraking, duwde ik de hand weg. ''R-Raak me niet aan..'', kwam er zwakjes uit mijn mond, terwijl ik angstig opkeek.
 
 
 
 
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Nathan
Admin || Docent geschiedenis
avatar

Aantal berichten : 172
Punten : 199
Leeftijd : 25
Woonplaats : My laptop

Character
Naam: Nathan Gardner
Leeftijd: 36
Aandoening: Alcoholisme

BerichtOnderwerp: Re: scars remain   wo jun 13, 2012 10:46 am












Met een zucht legde ik de pen neer naast de stapel papieren en wreef door mijn ogen, terwijl ik mijn hoofd wat naar achteren liet vallen. Ik hield van mijn vak, echt, maar ik had proefwerken nakijken nou nooit echt de leukste bezigheid gevonden. Het moest gebeuren, dat wist ik ook, het was immers tentamentijd, maar dan hoefde ik het nog niet leuk te vinden. Vooral niet wanneer ik zag dat sommigen niet eens een poging deden om een fatsoenlijk antwoord op papier te zetten. Ik wierp een blik op mijn horloge en zag dat het bijna 9 uur was. Ik had me door ongeveer een derde van de stapel papier heengewerkt en het moest voor het einde van de week af. Ik aarzelde, maar knipte uiteindelijk toch het licht uit - ik was moe en bij lange na niet meer helder, als ik nu ging nakijken, zou ik alleen maar fouten maken.

Ik besloot richting de keuken naast de leerlingen-lounge te lopen, omdat die dichterbij was dan de kantine en de kantine nu waarschijnlijk sowieso wel gesloten zou zijn. Eenmaal daar aangekomen, hield ik een glas water onder de kraan en dronk dat vervolgens in één keer leeg; toen ik het opnieuw wilde vullen, hield iemand van het personeel halt in de deuropening. Ik keek hem aan. Aan zijn houding viel voor het ongetrainde oog niets af te lezen, maar ik kon zien dat hij, ondanks zijn uiterlijke kalmte, een lichte spanning in zijn schouders hield. "Lounge, er heeft zich iemand gesneden," zei hij, en ik zette meteen mijn glas neer. In de context van deze plek was het niet moeilijk om meteen te begrijpen dat hij met 'gesneden' een opzettelijke actie bedoelde. Ik vroeg niet waarom hij mij dat kwam vertellen; ik wist dat we nog maar weinig mensen op de zorgafdeling hadden, en dat iedere helpende hand welkom was.

Ondanks het feit dat ik wist wat ik moest verwachten, schokte het me te zien wie de verzorgers mee naar buiten namen. Ik herkende het meisje als iemand uit mijn klas; ik had haar vandaag nog les gegeven. Ik liep direct met haar en de verzorgers mee naar de ziekenzaal, in de hoop dat ze bij een bekend gezicht wat kalmeerde, en bleef rond haar hangen terwijl haar wonden schoongemaakt en verbonden werden. Vanuit het bed keek ze me stilzwijgend aan, en ik wist niet wat ik tegen haar moest zeggen. Het enige wat ik dus kon doen, en uiteindelijk ook deed, was bij haar blijven zitten tot een van de psychologen een hand op mijn schouder legde en naar haar knikte. Ik snapte wat hij bedoelde en kwam overeind. Ik wierp nog een laatste blik op haar, maar ze keek me al niet meer aan, dus zat er voor mij niets anders op dan de ziekenzaal te verlaten.

Buiten werd ik tegengehouden door dezelfde verzorger die me er eerder bijgeroepen had. "Er zit nog iemand in de lounge," zei hij me. "Heeft het zien gebeuren. Ik moet dingen doorspreken met het personeel, kun jij even gaan kijken bij 'm?" Ik knikte, en liep zonder enig verder woord terug richting de lounge. Enkele ogenblikken bleef ik buiten de deur staan, mijn handen tegen de deurposten gezet en mijn hoofd naar beneden hangend, en nam enkele malen diep adem. Dat zou een slapeloze nacht worden. Ik had hier al veel gezien, maar het ging je toch niet in de koude kleren zitten. Het bleef je bij, vooral als het een van je leerlingen was. Ik schudde de gedachten uit mijn hoofd, rechtte mijn rug, zette het vertrouwde masker weer op, en opende de deur. Mijn blik viel al snel op het ineengedoken hoopje, en een frons verscheen op mijn gezicht. Ik liep naar hem toe, erop lettend dat ik mijn voetstappen duidelijk liet horen zodat ik hem niet de stuipen op het lijf zou jagen, en legde een hand op zijn schouder. Schijnbaar was dat een verkeerde beslissing, aangezien hij verstarde onder mijn hand alvorens ik weggeduwd werd. Angstige ogen keken naar me op.

Ik was vastbesloten me niet van mijn stuk te laten brengen. Ik deed het licht aan, zodat ik hem fatsoenlijk zou kunnen zien, en hurkte naast zijn stoel neer; mijn handen hield ik op de armleuning, waar hij ze zou kunnen zien. Ik had inmiddels genoeg leerlingen die doodsbang waren voor iedere vorm van aanraking, dus mijn handen binnen zicht houden was haast automatisme geworden. Ik kende de jongen die ik tegenover me had niet persoonlijk; ik had hem natuurlijk wel eens zien lopen, maar ik kon me niet indenken dat hij hier al lang zat. Ik zocht oogcontact; ook een automatisme, je kon er pas echt zeker van zijn dat mensen naar je luisterden wanneer ze je recht aankeken, en zelfs dan nog niet eens. "Hey," zeg ik, rustig, zacht, om zijn aandacht te trekken. "Ik doe je geen pijn." Ik hield mijn handen omhoog. "Geen reden tot paniek, zie je? Wil je wat water?" Er was een reden dat ik leraar was en dat ze hier normaal mensen voor hadden, realiseerde ik me. Ik moest nadenken over elk woord dat ik zei, en vooral putten uit eigen ervaring, uit de woorden die tot mij doordrongen wanneer ik een terugval had. Waarschijnlijk was ik echt niet de aangewezen persoon om deze jongen te helpen, of zelfs maar te kalmeren. Maar ik moest toch iets, ik kon hem hier niet laten zitten, vooral niet nu ik hem de stuipen op het lijf gejaagd leek te hebben.

_________________




you're throwing life away
to move with a man like me
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Luhan

avatar

Aantal berichten : 43
Punten : 51
Leeftijd : 22
Woonplaats : in your closet

BerichtOnderwerp: Re: scars remain   za jun 16, 2012 11:08 am

 
stuck inside my head
I must have been a fool to love you so hard for so long so much stronger than before but so much harder to move on and now the bitter chill of the winter still blows through me like a plague only to wake up with an empty bed on a perfect summer day my world just feels so cold and you find yourself walking down the wrong side of the road

Wanneer ik mijn ogen op de persoon had gezet, keek ik recht in het gezicht van een man. Ondanks het feit dat het erg donker was in de kamer, kon ik een vertrouwelijk gelaat zien. Het was niet mijn vader, gelukkig. Ik slaakte een zachte zucht en probeerde enigszins wat te ontspannen. Mijn vader die ik net zag was dan weer een hallucinatie. Waarom had ik toch weer steeds last van die hallucinaties. Met de obsessieve drang om deuren te controleren ging het al veel beter. Maar die hallucinaties, die angst om mijn vader weer te zien, die bleven mij maar achtervolgen.

De man was ondertussen naar de licht schakelaar gelopen om het licht aan te knippen. Tegelijkertijd sloot ik mijn ogen die onderhand gewend waren geraakt aan het donker. Na een tijdje opende ik één oog en vervolgens de andere. Het gezicht van een man ergens in de 30 was nu duidelijk zichtbaar. Ik herkende het gezicht, ik had hem vaker zien rondlopen hier. Alleen wist ik niet wie hij was of wat hij deed.

Zwijgzaam keek ik toe hoe hij neer hurkte en zijn handen op de armleuning van de stoel plaatste om ze in zicht te houden. Ook al had ik door dat hij niks kwaads in zijn geest had. Ik dook toch weer een beetje in elkaar. Het waren gewoon dit soort momenten waarbij ik iedere vorm van aanraking onaangenaam vond. Iedere aanraking deed me aan mijn vader denken en die waren alles behalve prettig.

'Hey', zei hij rustig. Hij zei nog iets, maar zijn woorden drongen niet echt door. ''Waarom deed ze dat? Het was niet mijn schuld, toch?'', begon ik plots te praten. De woorden van mijn vader galmden nog door mijn hoofd. 'Dit is jouw schuld!'. Het was niet de eerste keer dat ik ze hoorde. Telkens wanneer hij een vrouw mee naar huis had genomen, kreeg hij ruzie met mijn moeder. En na die ruzie, gaf hij mij de schuld ervan. Ik had beter moeten opletten..

Onbewust plaatste ik mijn hand op die van de zijne. ''Toch?'' vroeg ik om bevestiging.

ooc: sorry flut postje ;A;
 
 
 
 
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Nathan
Admin || Docent geschiedenis
avatar

Aantal berichten : 172
Punten : 199
Leeftijd : 25
Woonplaats : My laptop

Character
Naam: Nathan Gardner
Leeftijd: 36
Aandoening: Alcoholisme

BerichtOnderwerp: Re: scars remain   zo jun 17, 2012 10:27 am


Nog voor ik echt goed en wel uitgesproken was, stelde de jongen een vraag. Hij klonk, in mijn oren, half paniekerig, wat ik me best goed kon voorstellen; ik liep hier al een tijdje rond, had al menige verwonding gezien, of die nu zelf toegebracht was of niet, maar het gaf me iedere keer nog koude rillingen. Je kon je er gewoon niet tegen wapenen. Ik zag vaak alleen de nasleep. Ik kon me onmogelijk inbeelden hoe het moest zijn om het daadwerkelijk van dichtbij te zien; ik kon me ook niet indenken wat ik gedaan zou hebben als ik in de schoenen van de jongen gestaan had. Voor zover ik wist, wat ik gezien had toen ik het meisje kwam halen, had de jongen verstard in zijn stoel gezeten. Geen onredelijke reactie. Misschien had ik wel hetzelfde gedaan, ik kon het met geen mogelijkheid zeggen.

Een aanraking op mijn hand schudde me uit mijn gedachten, en ik verbeet me toen ik me realiseerde dat ik er te lang over had gedaan om te antwoorden. "Het was niet jouw schuld," zei ik, met nadruk, en zocht zijn ogen weer in de hoop mijn punt zo beter over te kunnen brengen. "Dat meisje heeft ontzettend veel problemen die ze onder ogen moet komen, en af en toe ziet ze er geen weg meer uit. Dat heeft niets met jou te maken." Ik wist niet hoeveel van mijn woorden tot hem doordrongen - of één van mijn woorden überhaupt wel tot hem doordrongen. Hij had mijn eerdere vraag namelijk ook genegeerd, of gewoonweg niet gehoord. Ik wist niet wat gunstiger was.

Voorzichtig haalde ik zijn hand van de mijne af, en kom overeind. Ik verlaat de ruimte enkele ogenblikken om een glas water te halen; bij terugkomst hurk ik weer bij zijn stoel neer. Niet geweldig goed voor mijn knieën, die al niet in de al te beste staat meer waren, maar dat moest ik maar even verduren. Ik zou zometeen wel een kruk of iets pakken, zodra ik er zeker van was dat de jongen wat meer in orde was. Ik tikte met het glas zachtjes tegen zijn hand en wachtte of hij het aannam. "Kun je me vertellen hoe je heet?" vroeg ik vervolgens maar, in de hoop hem zo helder aan het woord te krijgen. God, ik was hier echt de verkeerde persoon voor.

ooc: Die van mij is ook kort, dus no pressure :')

_________________




you're throwing life away
to move with a man like me
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud




BerichtOnderwerp: Re: scars remain   

Terug naar boven Go down
 
scars remain
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Limited :: INSTITUTE :: LOUNGE-
Ga naar: