IndexPortalKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

Deel | 
 

 would I lie to you

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
Ian

avatar

Aantal berichten : 16
Punten : 24
Leeftijd : 25
Woonplaats : My laptop~

Character
Naam: Ian Adler
Leeftijd: 27
Aandoening: Anti-sociale persoonlijkheidsstoornis / psychopathie

BerichtOnderwerp: would I lie to you   zo jun 24, 2012 8:08 am


Het tikken van de klok aan de wand is ondragelijk luid, en voor een moment heb ik er spijt van dat ik me altijd actief verzet heb tegen het binnenbrengen van een digitale klok. Normaal heb ik er geen last van; normaal gesproken werkt het tikken van de klok juist rustgevend. Nu werkt het me op m'n zenuwen. Waarschijnlijk komt het omdat ik me ontzettend verveel, dan stoor ik me aan zo'n beetje alles wat er zich om me heen bevindt. Ik heb geen zin om muziek te luisteren - waarschijnlijk zou ik mijn iPod tegen de muur gooien als ik hem nu in mijn hand had - en ik heb nog minder zin om van mijn bed op te komen en een boek te pakken. In plaats daarvan blijf ik plat op mijn bed liggen en staar ik naar het plafond. Mijn nagels trekken aan de stof van mijn lakens alsof ik ze kapot wil rijten; ik zit er niet ver vanaf. Ik kan slecht tegen verveling, of liever gezegd, helemaal niet. En dan word ik destructief. Goddank weet ik beter dan me op zo'n moment in de buurt van dure apparaten te bevinden. Lakens waren te vervangen - dat had ik immers al vaak genoeg moeten doen hier.

Het getik van de klok en het gekras van mijn nagels wordt overstemd door de plotselinge geluidsexplosie van mijn telefoon, die luidkeels I Hate Everything About You begint af te spelen. Mijn hand houdt op met aan de lakens trekken en ik ga resoluut overeind zitten. Zonder ook maar in de richting van mijn telefoon te kijken, kom ik overeind en pak een boek uit mijn kast zonder dat ik echt zie welk boek het is; met dit boek onder mijn arm ingestoken gris ik mijn sleutels van het tafeltje bij de deur en sla de deur met een klap achter me dicht. Het geluid van mijn telefoon verstomt door het tussenliggende hout. Ik prop mijn sleutels in mijn broekzak en storm de trappen af. Pas wanneer ik me in de gang beneden bevindt, omringd door kletsende tieners, ga ik langzamer lopen. Er is een reden voor het abrupte einde aan mijn verveling, en natuurlijk is dat degene die me belde, degene aan wie ik dat liedje gekoppeld heb. Zelfs al had het liedje het niet prijsgegeven, dan nog zou ik geweten hebben dat het David was; David belt me iedere drie dagen, zonder uitzondering, om half drie. Af en toe neem ik op, gewoon omdat het me irriteert en ik iedere keer weer hoop dat ik hem ervan kan overtuigen me niet meer te bellen - dat, of me zo irritant tegen hem opstellen dat hij vanzelf ophoudt. Maar dit werkt niet, dat werkte al vier jaar niet, dus de laatste paar weken laat ik het ding gewoon overgaan en verlaat ik de ruimte.

Terwijl ik een zijgang insla, komt mijn hartslag langzaam tot rust. Het zou een stuk makkelijker zijn als ik gewoon mijn telefoon uitzette; het is niet alsof ik ieder moment van de dag bereikbaar moet zijn. Maar ik weet dat ik dat nooit zal doen, en dat ik gewoon eens in de zoveel tijd hem in de oplader steek zodat de batterij weer opgeladen is wanneer David de volgende dag belt. Ik haat hem. Ik haat hem dat hij zoveel macht over me heeft, dat hij zo'n grote controle over me uitoefent dat ik niet kan doen alsof hij me niet belt. Ik schud mijn hoofd en kom tot stilstand, en ga op een wat rustiger plekje op de grond tegen de muur zitten, mijn knieën opgetrokken en mijn boek open tegen mijn benen gezet. Het is niet dat ik de rest van de mensen hier uit de weg ga, integendeel. Ik mag dan wel geen student zijn terwijl de rest nog een hormonale rotzooi is, maar ik heb even veel recht - als het niet nog meer is - om hier te zitten als enig ander. En dus werp ik slechts een ongeïnteresseerde blik op die paar studenten die me vreemd aankijken, en richt mijn blik vervolgens op mijn boek. Ik laat het haast ritmische getik van voetstappen om me heen me kalmeren tot ik me fatsoenlijk kan concentreren op de tekst. Ik ben nog geen pagina verder voor een set getik plotseling vlak naast me ophoudt. Enkele seconden blijf ik naar de pagina kijken, mijn gezicht in de plooi zettend, voor ik opkijk naar degene die naast me was halt gehouden. "Ja?" vraag ik, mijn stem ogenschijnlijk vriendelijk.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Catherine
Docent biologie
avatar

Aantal berichten : 18
Punten : 20
Leeftijd : 22
Woonplaats : De grot van Plato (:

Character
Naam: Catherine Miller
Leeftijd: 26
Aandoening:

BerichtOnderwerp: Re: would I lie to you   ma jul 02, 2012 11:24 pm

Ik loop door de gangen heen met een warme lach op mijn gezicht. Om me heen lopen leerlingen. Dit zijn niet zomaar leerlingen, maar probleemgevallen. Kinderen met schizofrenie, verslavingen of ernstige gedragsproblemen. Ik herken een deel van hen. Sinds ik vorige week ben aangekomen heb ik al verschillende klassen lesgegeven. Het is moeilijker dan mijn oude baan, maar geeft me ook een beter gevoel. Alsof ik misschien iemand kan helpen. Lesgeven is vermoeiend, maar geeft me ook een heel positieve energie terug. Ik probeer een verschil te maken, hoe cliché dat ook mag klinken. Een verschil maken voor deze jongeren, ze een beetje kennis meegeven. Moeilijkheden geven ze zeker, het is lastig ze te begrijpen. Maar ik probeer het toch, ik probeer er het allerbeste van te maken. Een groepje tieners staat luidruchtig pratend in de gangen. Het lijkt zo normaal, maar ik herken er al twee van hen waarvan ik weet dat ze grote problemen hebben. Een jongen met grote stemmingswisselingen staat nu vrolijk lachend naast een blond meisje. Nu nog wel, maar ik heb hem al een keer boos zien worden om iets kleins. ''Goedemorgen.'' zeg ik vriendelijk en nadat de jongens me terug hebben gegroet loop ik weer verder. Ik sla de hoek om en zucht opgelucht als ik zie dat het hier al wat rustiger is. Ik sta even stil en hang mijn schoudertas recht. Kalm loop ik verder en glimlach af en toe warm als ik een bekende zie. Het Instituut is groot en het merendeel van de patiënten ken ik niet. Maar ze kunnen allemaal rekenen op respect, voor al hun problemen. Waar ik kan zal ik zeker proberen te helpen, anders had ik net zo goed op een normale school kunnen gaan werken, nietwaar?

Als ik verder loop trek ik verbaasd een wenkbrauw op. Er zit een volwassen man tegen de muur. Hij leest een boek alsof het de normaalste zaak van de wereld is om daar zo te zitten. Volkomen gefocust op de tekst en de passerende mensen negerend. Ik loop verder, maar blijf bij de man toch stilstaan. Ik kijk naar zijn gezicht, naar de gefocuste ogen. Nieuwsgierig wat hij hier doet. Na enkele tellen kijkt de man op en ik glimlach vriendelijk. ''Ja?'' vraagt hij. Zijn stem is kalm en aardig.''Sorry, ik was verbaasd dat je hier zo zat te lezen...'' zeg ik. Dan vul ik mezelf nog wat aan, want het klinkt bijna alsof ik het raar vind dat mensen lezen. ''In de gang, bedoel ik. Welk boek lees je, als ik vragen mag?'' Ik ben nieuwsgierig naar zijn antwoord. Hij ziet er uit alsof hij zo een leraar zou kunnen zijn. Maar ik herken hem niet, dus dat lijkt me onwaarschijnlijk. Niet dat ik al elke werknemer hier op Sora Institute heb ontmoet, maar toch meen ik een groot deel van hen qua gezicht wel te kennen. ''Ik ben trouwens Catherine Miller, docente Biologie hier.'' zeg ik met een lieve lach. Dat is iets wat ik heb geleerd van jongs af aan. Laat ze je niet raken. wees zelf blij en verspreid die blijheid met je lach door de wereld. Altijd blijven lachen, Cath, laat niemand jouw vreugde wegnemen zoals Fabio altijd tegen me zei, wanneer ik verdrietig was over gemene dingen in de wereld of de jongens op school me pesten. En het werkt, denk ik tenminste. Want als je iemand een simpele lach schenkt, maak je de dag een klein beetje warmer en zonniger.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
 
would I lie to you
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Limited :: INSTITUTE :: HALLWAYS-
Ga naar: